top of page
Image by Sven Brandsma

Gedichten

Liever blogs lezen? Klik hier

Achtergrond van getextureerd papier
Een vrouw laat een vogel los symbool voor laat het los

Laat het los

Vast, gevangen, ongegrond

Denk ik aan de dingen

Die mij binden aan de angst

De angst écht te leven

En schijnen als een ster.

Een knoop, misselijk, een bal

In mijn buik van het gegeven

Dat ik denk niet los te kunnen laten.

Nog steeds na alle pijn en woede

Leeft de angst in mij.

Onuitgesproken, brandend, ongevoeld

Denk ik aan de dingen

Die ik heb ervaren, met alle gevaren van dien

Op de wegen die ik ooit koos

Bedroefd, de pijn van niet-zijn

Uit het diepste van mij

Zal ik ooit die ballast durven laten gaan?

Om vrij te zijn

En om weer te voelen

De liefde,

Want daar kom ik vandaan.

Een man schreeuwt uit onmacht.

De onmacht

Ik wil wel

Maar kan niet

Passie

En toch onvoldoende

Gedreven

Zonder inhoud

Duur vuur

Verlamd

Onvertrouwd

Wat te doen

Een vlucht?

Een held?

Uitgehuild

Kokend

Van binnen

En buiten

Krachteloos ontkracht

Uitgeteld

De onmacht.

Een vrouw schreewt uit onmacht.
Een bloemknop nog dicht, wachtend op een doorbraak

Doorbraak

Een doorbraak

Zo maar een mijlpaal

Het gevoel dat ik er ben

Waar ben? Nergens ben

Het gevoel dat dit gevoel

Niet al te lang meer duren zal

Het gevoel van nog meer vragen

Onbeantwoord, ongehoord

Het gevoel van overdaad en onmacht

Het gevoel waar ik zo lang op heb gewacht?

En toch, die euforie, die levenskracht, die spontaniteit

Allemaal van mij

Allemaal jarenlang opgesloten

Wachtend op bevrijding, terwijl

Er kwam alleen maar bij

En toch, die euforie, die levenskracht, die spontaniteit

Hebben mij zojuist bevrijd.

Een braam die rijp wordt, een doorbraak in het proces
Zachte gradiënt achtergrond
Persoon houdt pop voor de buik, symbool voor het innerlijke kind

Innerlijk kind

Kom maar kleintje

Je bent niet gezien

Ik zal je laten weten

Dat je geweldig bent

En in alles wordt erkend

Want nu ben ik er voor je

Ook ik heb je niet willen zien

Je pijn je woede en verdriet

Deden me teveel denken

Aan mijn ongenoegen

Maar ohhhh lieverd,

Ik heb ontdekt

We zijn één

Ook al waren we mijlenver verwijderd

Nu heb ik je gevonden

En laat je stralen

Omdat ik eindelijk zie

Dat je pijn, je woede en verdriet

Je zo mooi maken.

Soort bloem met dunne witte blaadjes, symbool voor kwetsbaarheid

Kwetsbaarheid

Raak me niet aan

Ik voel me zwak

Verga van de pijn

Verdoofd en niet aangenaam

Alsof één prikje

Het einde kan zijn

Au, au kwetsbaarheid

 

 

Een donderslag

Een bliksemflits

Razen voorbij

Bijna van binnenuit

De wereld in

Alsof ik rij in mijn wereld

Door de kracht van mijn zijn

 

Vuur! Gedoofd

Energie! Voorbij

Euforie! Verslagenheid

Kracht en kwetsbaarheid

Er is vrijheid in allebei.

Een jong eekhoorntje, symbool voor kwetsbaarheid
bottom of page